Hallo, ik ben Basile.

Veel kan ik nog niet vertellen, ik ben nog net geen 14 maanden oud.

Vorige maand stond ik met mijn familie op een hoge witte berg. Het was er zeer zonnig.

Mijn reis gaat eerst naar de maan.Het is volle maan.Ik vlieg langzaam….Ik heb nu alle tijd…

Mijn broer en zus kwamen van op de berg soms razendsnel op me af. Vreemd was dat. Ik voelde me bij momenten niet zo lekker. Ik probeerde dat duidelijk te maken maar niemand leek me te begrijpen. Ik liep rond en speelde wat, maar wilde ook zo graag gewoon neerliggen met mijn ogen toe. Plots kon ik niet meer eten. Waarom moet je in feite eten ? Ik word er niet beter van.

Een week later brachten mama en papa mij naar het ziekenhuis. Ik viel in een diepe slaap en toen ik wakker werd, was de pijn weg. Ik heb weer honger en krijg melk. Rond mijn bed staat mijn familie. Ze houden zich sterk, maar in hun ogen zie ik een diep verdriet. Ze weten dat er in mijn hoofd stoute cellen zitten. Volgens de dokters zitten er veel te veel op verschillende plaatsen. Op maandag gaan er lieve mensen me opereren. Ze zien er in feite zeer slim uit. Zij kunnen me vast en zeker helpen.Een week lang kan ik me niet bewegen. Ik moet stil liggen om de buisjes en slangetjes in mijn hoofd en neus niet los te trekken. In feite lopen overal slangen. Naast me staat wat mijn broer een play-station noemt. Ik zie er mijn hartje kloppen.

Ik voel me een beetje beter. De mensen in witte jassen komen dikwijls naar mij kijken ; ze schrijven dingen in een groot boek. Eentje noemt me “knappe gast” en zorgt ervoor dat ik lekker ruik. Ik noem ze engeltjes. Ik heb geen pijn.Papa en mama willen dat ik weer melk drink, ze willen dat ik naar hen lach en met beertjes speel. Het is lief, maar opeens hoeft het voor mij niet meer. Ik wil alleen mijn spookje over mijn ogen leggen en mijn lange reis starten.Mijn lange reis is begonnen ; ze laten mij gaan. Ik kon niet meer geholpen worden, maar Nathalie in het bed naast me, die kan wel genezen. Ze zit vol levenslust.

Mijn reis gaat eerst naar de maan.Het is volle maan.Ik vlieg langzaam….Ik heb nu alle tijd…

Basile heeft niet de tijd gekregen om chemotherapie zijn werk te laten doen. Maar andere kinderen die we gezien hebben, kunnen misschien wel genezen.

Basile is op zondag 24 april 2005 in het UZ Gent gestorven aan een zeldzame, kwaadaardige hersentumor die vooral kinderen treft. De oorzaak is niet gekend ; de overlevingskans bij dergelijke hersentumoren is klein. Onderzoek naar de ziekte en optimalisatie van de therapie kunnen in de toekomst misschien de overlevingskansen vergroten.

Kinderen mogen niet sterven, dit mag niet gebeuren.

Maar als de ziekte toeslaat, is het door de kennis, de inzet en de diepmenselijkheid van de artsen en verpleegkundigen dat patiënten deze ziekte overwinnen of dat ouders steun vinden bij het verlies van hun kind.

In het UZ Gent worden per jaar ongeveer 220 kinderen  met diverse soorten kanker behandeld. Daarom willen wij uw steun vragen voor het Kinderkankerfonds, via rekening nummer 285-0305382-55

Steven en Katrien Bruynooghe Engels.